Εδέησε το αφρισμένο κύμα της ενόρασης
με δυο χτύπους πανσέληνους να σπάσει την μονοτονία
των ναρκωμένων γιασεμιών
των φυλλοπτοημένων Δεκεμβρίων.
Ύστερα ντύθηκε νύχτα και
χάθηκε στις φυλλωσιές κάπου 
βορειοδυτικά του ασυνείδητου.
Μόνη της μια όραση παλεύει
μήπως και κλέψει κάνα ψίχουλο ελέους
από το μεσημεριανό φως.
Εις μάτην.
Ματαίως μάτια μάτωσαν.
Δικαίως χείλη στέγνωσαν.
Άξιον εστί το νήμα το προμήνυμα
της επερχόμενης πανωλεθρίας
του σκότους.
Πάνω στο αφρισμένο κύμα της ενόρασης
σε συνεχή ταλάντωση, ο ατάλαντος ποιητής
εισάγει χρώμα θάλασσας
και βρυχηθμούς ακόλαστης ανταύγειας
πρωινών λουσμένων ιστορία.
Εξάγει ρωμαλέο αναστεναγμό
δίχως να υπαινίσσεται το ουρλιαχτό
της επερχόμενης πανωλεθρίας
του φωτός.
Δούναι και λαβείν
Ανεμόδερνε κι ανεμογύρευε.