Περιστέρι, μετά Χριστόν ( Απόσπασμα )

Το φως ρίχνει αργά-αργά την αυλαία του καθώς τα βλέφαρα πλησιάζουν το ένα στο άλλο κάτω από το βάρος της κούρασης .Μία ακόμη μέρα δύσκολη και κοπιώδης αποχωρεί απλώνοντας χλωμές ανταύγειες που σα χνούδι σκεπάζουν τις γύρω επιφάνειες καλύπτοντας τα πάντα με το γκρίζο σεντόνι της μελαγχολίας.

Πίσω από τη στενόμακρη χαραμάδα που σχηματίζουν τα βλέφαρα, ο κόσμος παραμορφώνεται στιγμιαία, οι οπτικές πληροφορίες φιλτράρονται από το κόσκινο που δημιουργούν τα ματόκλαδα, οι μορφές απλοποιούνται απαλλαγμένες από τις ενοχλητικές τους λεπτομέρειες, κάθε τι περιττό πνίγεται μέσα στην ομιχλώδη παρασκιά των ανάλαφρων όγκων που συνθέτουν πια ένα τοπίο προ-ονειρικό και προετοιμάζουν τον οργανισμό για την νυχτερινή του απόσυρση.

Παρόλο που στήσαμε σκηνή, προτιμήσαμε να κοιμηθούμε έξω, πάνω σε μια  άνυδρη γη σπαρμένη πέτρες και ξεραμένα αγριόχορτα. Το υπερθέαμα του  έναστρου γαλαξία, παρά τις αυξημένες τιμές της ατμοσφαιρικής μόλυνσης εξακολουθεί να μαγεύει τις αισθήσεις που αναζητούν ελιξίρια όποτε τους δίνεται η ευκαιρία. Ο θόλος πάνω μας ένα γιγαντιαίο ρόδι ανοιγμένο, με τα ροδόχροα σποράκια του ατάκτως σφηνωμένα: να, ο Ωρίονας κατάφατσα σχεδόν μεσουρανεί. Πιο βόρεια, ο Περσέας από την μια και η Κασσιόπη από την άλλη,  θαρρείς και λύνουν την κόμη της αγουροξυπνημένης Βερενίκης και με συνειδητή απροσεξία στολίζουν το στερέωμα με μυριάδες μικροσκοπικά μαργαριτάρια, που σαν παιδική παρέλαση διασχίζει όλο το δυτικό κομμάτι του ουρανού. Παραδίπλα η Ανδρομέδα χάσκει με  την αριστοκρατική αδιαφορία που χαρακτηρίζει τις πραγματικές πριγκίπισσες.    

Στις παρυφές του συνοικισμού, όπου αποφασίσαμε να κατασκηνώσουμε, η ζωή περνά σα χείμαρρος κατά την διάρκεια της ημέρας και μεταμορφώνεται σε γαλήνια λίμνη μόλις πέσει το σκοτάδι..

Περιστέρι Αθήνας, κάπου στο μέλλον. Η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της πρωτεύουσας, ξεφλουδισμένη από την μακρόχρονη ανυδρία, ταλαιπωρημένη από τις κρατικές αδιαφορίες και τις εσωτερικές έριδες που σαν μανιτάρια φυτρώνουν στις φτωχογειτονιές με τα χαμόσπιτα που κάποτε υπερηφανεύονταν για τα πολυώροφα ύψη και την πολυτέλειά τους, θυμίζει ξεχασμένη αφρικανική κωμόπολη παρατημένη σε εδάφη που από καιρό έχει καταπιεί η έρημος. Κι όταν λέω έρημος εννοώ την φυσική, ψυχολογική και πνευματική έρημο που επεκτείνει το βασίλειό της αργά αλλά σταθερά, σπέρνοντας την απόγνωση.