ΔΑΝΕΙΚΟΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡ ( Απόσπασμα )

Τώρα καταλαβαίνω γιατί τα μάγια δεν γίνονται μέρα και λύνονται με το λυκαυγές. Τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί το φως δεν έχει χρώμα, το γέλιο      ανήκει στον πληθυντικό κι ο έρωτας δεν έρχεται ποτέ εκεί που τον περιμένεις. Όταν είσαι αποφασισμένος, η ζωή σου ανοίγει τα σκέλια της σαν πόρνη πληρωμένη εκ των προτέρων. Κι εγώ την έχω διπλοπληρώσει.

Σκύβω ελαφρά πριν από το κενό λες και πρόκειται να υπολογίσω τις συντεταγμένες του επερχόμενου δειλινού. Τα δέντρα γύρω μου καμπυλώνουν συγκλίνοντας το βλέμμα τους προς το μέρος μου με μια δόση ανόθευτης περιέργειας. Αυτά δεν γνωρίζουν από αριθμητικές εκτιμήσεις, δεν αντιλαμβάνονται την αυτοχειρία ως ιδανικό, δεν γεύτηκαν ποτέ την ήττα.

Ένα παράξενο συμβούλιο σιωπής στήνεται πρόχειρα ανάμεσα στις ξεροελιές, τις γυμνωμένες δρύες, τους βράχους και την αφεντιά μου πρόεδρο, να τους ανακοινώνω τις αποφάσεις για ένα μέλλον που πέρασε. Όλοι μου γνέφουν με συγκατάβαση. Η ολομέλεια θα λήξει με πλήρη σύμπνοια απόψεων και η μέρα θα κλείσει το κέλυφός της όπως το στρείδι, για να φυλακίσει μέσα της την ήρεμη ατμόσφαιρα αυτού του σούρουπου. Αναγνωρίσαμε άπαντες πως η ζωή είναι γεμάτη χαρά ζωγραφισμένη στα ανάγλυφα μέτωπα των χωρικών που με ζωηρές παρέες γυρίζουν από τα χωράφια τραγουδώντας. Ο μανδραγόρας μου υποσχέθηκε να το χαράξει με την διεισδυτική του ρίζα στο χείλος του τάφου μου, όπου θα φυτρώσει προστάτης. Ο αέρας διαβεβαίωσε με την σειρά του να μην διαδώσει άλλο την προσωπική μου δυστυχία και το τσιριχτό του έγινε ξαφνικά βουή που κατέβαινε από μακρινούς παρθένους αστερισμούς. Και τα τρομαγμένα φύλλα έπαψαν να πάλλονται από φόβο. Ένας λαγός που παρακολουθούσε ως τότε με την περιέργεια του λαθραναγνώστη, το’ βαλε στα πόδια δίνοντάς μου να καταλάβω πως η χειμωνιάτικη θλίψη που με πνίγει σαν θηλιά στο λαιμό και η άνοιξη που γνωρίζει η πλάση γύρω μου, δεν είναι παρά όψεις στο ίδιο και μοναδικό νόμισμα της ζωής. Αυτής της ίδιας ζωής που κάνει τις λεμονιές ν’ ανθίζουν ακολουθώντας τον κανόνα που επιβάλλουν οι πορείες των ουρανίων σωμάτων. Αυτής της ίδιας ζωής που ματώνει το αδέξιο χέρι που επιχείρησε να κόψει τον ανθό, υποκινούμενο από την φωτιά που άναψε μέσα του ο ίδιος ο ανθός μεταμορφωμένος σε πειρασμό. Αυτής της ίδιας ζωής που το νήμα είμαι έτοιμος να κόψω σαν πρωταθλητής δρομέας στην κούρσα των εκατό αναπνοών.

Αύριο θα με βρουν σε δύο τετραγωνικά σιωπής απλωμένο σαν πλυμένο ρούχο. Τα ανακατεμένα μου μαλλιά αγκαλιασμένα με δαφνόφυλλα, θα επιπλέουν στην επιφάνεια μιας κόκκινης πηχτής λιμνούλας. Φέρει πολλαπλούς μώλωπες στο κρανίο και τον θώρακα θα πουν, μα ποτέ δεν θα μάθουν αν προέρχονται από πτώση ή από πτήση. Οι ειδήμονες θα επιστήσουν την προσοχή τους στον ψυχοπαθολογικό παράγοντα, οι ιεροκήρυκες θα προσδιορίσουν την αμαρτία, οι νοικοκυραίοι θα κάνουν τον σταυρό τους κι όλοι μαζί θα διαπιστώσουν το μέγεθος της τρικυμίας που προκάλεσα μέσα σε μια δακτυλήθρα.

Κι όσο τα πόδια μου θα συνεχίζουν ν’ αγναντεύουν ουρανούς και τα μαλλιά μου να λούζονται στις ερυθρές κηλίδες, εγώ θα μοιάζω με ερωτοχτυπημένο κορμό αραθυμιάς, κεραυνόπληκτο από βόλι θανάσιμα, με αναποδογυρισμένες τις ρίζες σαν πλοκάμια που καβουρντίζονται στο ζεστό κενό ανάμεσα στην γη και το όνειρο. Προσωρινό μνημείο ανατέμνουσας εκδοχής αναζήτησης εκείνου που έφυγε αφήνοντας στην θέση του μια σκιά δίχως γεωμετρία.