ΤΟ ΣΙΝΤΙ ΤΗΣ ΒΑΝΕΣΣΑ ΜΕΗ ( Απόσπασμα )

Όλα της ζωής τα πράγματα, από τα πιο σημαντικά έως τα πλέον τιποτένια, κρέμονται από μια τρίχα που η ρίζα της χάνεται στη διάφανη ελαφρότητα του ουρανού και αιωρούνται δολωματικά ως εδέσματα πάνω από τα πεινασμένα στόματα των αναγκών μας έτσι, ασυγχρόνιστα, με εντολοδόχο την ελπίδα και παραλήπτη την ανάγκη που έλαχε να αδράξει πρώτη την λεία της. Έτσι, μέσα σε τέτοιο χάος απροσδιόριστων αποστολών και αποτυχημένων παραλαβών, συμβαίνουν της ζωής τα γεγονότα, συμβαίνουμε εμείς οι ίδιοι, γνήσιο απόσταγμα χαοτικών διαδρομών και απροσδιόριστων συγκρούσεων που στην καθημερινή μας γλώσσα ονομάζουμε σχέσεις ή γεγονότα. Το κάθε τι δεν είναι άλλο από προϊόν συμπτώσεων – συχνά σατανικών ! – κι εμείς μπαλάκι στο στροβίλισμα της υπαρξιακής ρουλέτας που αίφνης σταματά και μας φρενάρει στο παράθυρο κάποιου αγνώστου και συχνά αφιλόξενου αριθμού με τον οποίο ντε και καλά πρέπει να κάνουμε ζάφτι. Όμως, τι καταιγισμός καθαρής αδρεναλίνης όσο διαρκεί ο φυγόκεντρος στροβιλισμός στην πολύχρωμη αρένα των συμβάντων, την συμπαντική ρουλέτα.

Ποιος γαρμπής και ποιος πουνέντες παρασέρνει το ταλαιπωρημένο μας σκαρί – καθώς νομίζουμε πως κάποιο θείο πνεύμα μας καθοδηγεί – να συναντήσει τον απύθμενο ωκεανό, το μάτι του κυκλώνα ή την μεθυστική γύρη του όψιμου μαγιάτικου ανθού; Η θεία δίκη; Παίζει ο θεός ζάρια; Είναι και η Αγιότης του συμμέτοχος – αν όχι μέτοχος ‘στρατηγικός’ – στον αέναο τζόγο αυτού που ονομάζουμε ορίζοντα συμβάντων; Κάποιοι πιστεύουν πως θα το μάθουμε άμα ξεδιαλύνουμε το μίτο που συνδέει την ακόρεστη επιθυμία με το αντικείμενο του πόθου. Κάτι σαν επίλυση της διαφορικής εξίσωσης της ψυχής. Άλλοι πάλι, στάθηκαν στην πέτρα της υπομονής και περιμένουνε καρτερικά το λεωφορείο της γραμμής με προορισμό αυτό που στη χριστιανοσύνη είναι γνωστό ως η Δευτέρα Παρουσία.

Μέχρι τότε, και με την προϋπόθεση πως οποιοδήποτε από τα δύο ενδεχόμενα πραγματοποιηθεί, παραμένουμε αστάθμητοι παράγοντες σε μια σειρά από διαδικασίες και συμβάντα που ολοένα πλησιάζουμε να γνωρίσουμε ή τείνουμε να μας αποκαλυφθούν και ολοένα συνειδητοποιούμε την απουσία κάποιου βασικού συστατικού, ή την παρουσία κάποιου άλλου που δεν είχε εξ αρχής συμπεριληφθεί στο σύνολο των δεδομένων. Λες και ο ιός της απροσδιοριστίας εισέβαλε απρόσκλητα στα μαθηματικά σαλόνια και μόλυνε αφού πρώτα σαγήνεψε την εύθραυστη κι ευάλωτη

παρθένα, την θεωρία των ορίων, τον θεμέλιο λίθο της σύγχρονης Ανάλυσης, δίνοντας αναπάντεχη πνοή στο φάντασμα του Αχιλλέα που προπονείται εκ νέου για να παραβγεί στο τρέξιμο τη χελώνα. Όμως η ζωή πρέπει να συνεχίσει το συναρπαστικό ταξίδι της όπου ο άνεμος επιθυμίας ή ανάγκης, ή απλά άνεμος αλλαγής την φυσήξει φέρνοντάς την συνεχώς αντιμέτωπη με το απροσδόκητο, το προφανές και το άτοπο.

Κάπως έτσι λοιπόν, ανεμοφερμένο από ζέφυρο γητευτή μιας λήθης, έπεσε μπρος μου, ξαφνικά το cd της Βανέσα Μέη. Ή μάλλον, δεν ήταν άνεμος ο μεταφορέας, παρά ένα βαρεμένο κύμα που ξέβρασε της βαριεστιμάρας του το βιός πάνω στη διψασμένη για περιπέτειες αμμούδα: το cd φαρδύ-πλατύ να βασιλεύει με τις πολύχρωμες αντανακλάσεις του φωτός εκπέμποντας την γοητεία μιας μουσικής που δεν ακούστηκε ακόμη, μιας μελωδίας άπαιχτης που παραμονεύει στα μικροσκοπικά αυλάκια του δίσκου και αδημονεί να συμβεί, επικυρώνοντας την ύπαρξή του, έστω και στα στενά περιθώρια της χρονικής του διάρκειας. Ωστόσο, το βαρεμένο κύμα δεν ξέβρασε μόνο το ανυπεράσπιστο cd. Γύρω του, ξέμπαρκοι ναυαγοί κάτι απωθημένες θύμησες μασκαρεμένες σε Ερινύες, δείχνουν να’ χουν λόγια να μου πουν, βγαλμένα κατ’ ευθείαν από το καζάνι όπου σιγοβράζουνε όλα εκείνα τα αντιπαθή συστατικά που συγκροτούν το κύριο γεύμα της ενοχής.